सुरतमधील भटार भागात मैत्री बंगल्यामध्ये दोन कुटुंब अनेक वर्षे एकत्रित राहत आहेत. खरंतर, नातेसंबंधाचे एक उत्तम उदाहरण म्हणून याकडे पाहिले जात आहे.
मुंबई : आजच्या युगात, जिथे समोरासमोर भेटण्याऐवजी स्क्रीनवरून संवाद होतो, आणि उबदार आलिंगनांची जागा व्हिडीओ कॉल्सनी घेतली आहे, अशा काळातही खऱ्या मैत्रीचं एक जिवंत उदाहरण आजही सुरतमध्ये पाहायला मिळतं. भटार भागात ‘मैत्री’ नावाच्या एका बंगल्यामध्ये दोन कुटुंबांची अनेक पिढ्यांमध्ये चालत आलेली घट्ट नाती आजही जिवंत आहेत. ही गोष्ट आहे अशा मैत्रीची जी फक्त दोन व्यक्तींपुरती मर्यादित राहिली नाही, तर वडिलांपासून मुलांपर्यंत आणि आता नातवंडांपर्यंत जपली गेली आहे जणू एखादा मौल्यवान खजिना जसा जतन केला जातो.
बालमैत्रीचा पाया आणि सुरुवात
ही अनमोल मैत्री १९४० साली सुरू झाली, जेव्हा बिपिन देसाई आणि गुणवंत देसाई ही दोन तरुण मुले सूरतमधील सार्वजनिक शाळेत पहिल्यांदा भेटली. दोघंही सागरमपुरा भागात राहत असत. शाळा एकच, जेवण वाटून खाणं, अभ्यास, खेळ आणि भविष्याची स्वप्नं या सर्व गोष्टी त्यांनी एकत्र अनुभवल्या. लहान वयातच इतकी गहिरी मैत्री झाली की त्यांना त्यावेळी कल्पनाही नव्हती की ही नाती फक्त त्यांच्या आयुष्यापुरती मर्यादित राहणार नाहीत.
Related Articles
स्वातंत्र्य लढ्यातील एकत्र सहभाग
१९४२ मध्ये जेव्हा महात्मा गांधींनी ‘भारत छोडो’ आंदोलनाची घोषणा केली, तेव्हा या दोघांनी नुकतीच मॅट्रिकची परीक्षा दिली होती. देशासाठी काहीतरी करण्याचा निर्धार मनात होता. त्यांनी एकत्रितपणे ब्रिटिश सत्तेविरोधात पत्रके वाटली, निदर्शने केली आणि त्याच दरम्यान त्यांना तुरुंगवासही पत्करावा लागला. ही मैत्री केवळ शाळेपुरती नव्हती, तर देशसेवेमध्येही त्यांनी सोबत दिली.
शिक्षणानंतरचा एकत्र प्रवास
भारत स्वतंत्र झाल्यानंतर, दोघं पुण्यातील कृषी विद्यापीठात गेले. शिक्षण पूर्ण करून ते पुन्हा सुरतला परतले. त्यांच्या जीवनात अनेक व्यवसाय बदलले — शेती, दुग्धव्यवसाय, कंत्राटी सेवा, इमारतींचे बांधकाम अशा विविध क्षेत्रांमध्ये त्यांनी एकत्र भागीदारी केली. व्यवसाय काहीही असो, निर्णय नेहमी एकत्र, आणि नातं कायम विश्वासाचं.
पिढ्यानपिढ्यांची नाळ एकत्र
आज बिपिन आणि गुणवंत या दोघांचा वारसा त्यांच्या मुलांनी आणि नातवंडांनीही पुढे चालवला आहे. त्यांच्या घनिष्ठ मैत्रीमुळे त्यांची भावकी एकाच बंगल्यात एकत्र राहत आहे. ‘मैत्री’ नावाचा हा बंगला केवळ एक वास्तू नाही, तर तो एक जिवंत स्मारक आहे. दोन मित्रांच्या आणि त्यांच्या कुटुंबांमधील अमर नात्याचं. जग कितीही पुढं गेलं, माणसांमध्ये कितीही अंतर पडलं, तरी काही मैत्री अशा असतात ज्या काळाच्या कसोटीतही टिकतात, वाढतात आणि इतरांसाठी प्रेरणादायी ठरतात.
