भारतीय टीमला वर्ल्ड क्रिकेटमध्ये पॉवरहाऊस बनवणारी आपली 'फिअरलेस' बॅटिंग रोहितने का सोडली? त्याचा हा निर्णय योग्य आहे का?
मुंबई : भारतीय क्रिकेटचा डीएनए बदलणाऱ्या खेळाडूचं नाव म्हणजे रोहित शर्मा. विराट कोहलीमध्ये तुम्हाला याच अप्रोचचं एक नवं व्हर्जन दिसेल, जे जास्त आक्रमक आणि कंट्रोल्ड आहे. पण रोहितचं काय? आजकाल रोहितच्या बॅटिंगमध्ये खूप संयम आणि सावधपणा दिसतोय. भारतीय टीमला वर्ल्ड क्रिकेटमध्ये पॉवरहाऊस बनवणारी आपली 'फिअरलेस' बॅटिंग रोहितने का बाजूला ठेवली? त्याचा हा निर्णय खरंच योग्य होता का?
२०२५ च्या चॅम्पियन्स ट्रॉफी फायनलनंतर रोहितने आपला 'ए गेम' शिफ्ट केला. खरं सांगायचं तर, कॅप्टन्सी गेल्यानंतर हा बदल झाला. २०२३ च्या वनडे वर्ल्ड कपमध्ये सुरू झालेली त्याची ती 'सेल्फलेस' क्रिकेटची स्टाईल चॅम्पियन्स ट्रॉफी जिंकेपर्यंत तशीच राहिली. पण त्यानंतर झालेल्या ऑस्ट्रेलिया दौऱ्यापासून त्याच्या खेळात बदल दिसू लागला. बॅटिंगसाठी कठीण असलेल्या पिचवर हा बदल प्रकर्षाने जाणवतो. रोहित त्याच्या संपूर्ण करिअरमध्ये मोठ्या इनिंग खेळण्यासाठी ओळखला जातो.
वनडेमधल्या तीन डबल सेंच्युरी आणि अनेक १५० प्लस स्कोअर हे त्याचं उत्तम उदाहरण आहे. पण जेव्हापासून त्याने टीमला प्राधान्य देत स्वतःची विकेट पणाला लावायला सुरुवात केली, तेव्हापासून अशा मोठ्या इनिंग गायब झाल्या आहेत. २०१९ च्या वर्ल्ड कपमध्ये ५ सेंच्युरी मारणाऱ्या रोहितला २०२३ मध्ये फक्त एकच सेंच्युरी मारता आली. या काळात त्याने १३०-१५० च्या स्ट्राईक रेटने अनेक ४० प्लस स्कोअर केले. पण स्टाईल बदलल्यानंतर काय झालं?
Related Articles
आपण गेल्या पाच वनडे मॅचेसचे आकडे बघूया. वेस्ट इंडिजविरुद्ध पहिल्या १० बॉलमध्ये १० रन, स्ट्राईक रेट १०० आणि ७ डॉट बॉल. इंग्लंडविरुद्धच्या तिसऱ्या वनडेत १० बॉलमध्ये ८ रन आणि ५ डॉट बॉल. कार्डिफमध्ये ९ रन, ६ डॉट बॉल. बर्मिंगहॅममध्ये ४ रन आणि ७ डॉट बॉल. अफगाणिस्तानविरुद्ध ९ रन, ७ डॉट बॉल. एकूण ५० बॉलमध्ये फक्त ४० रन आणि स्ट्राईक रेट ८० वर आलाय. त्याच्या अटॅकिंग शॉट्सची टक्केवारी तर कमी झालीच आहे, पण बाउंड्रीजची संख्याही घटली आहे.
या ५० बॉलमध्ये रोहितच्या बॅटमधून एकही सिक्स आलेला नाही. त्याने फक्त ५ फोर मारलेत. हाच सेम पॅटर्न कोहलीच्या स्टाईलमध्येही खूप आधीपासून दिसतोय, विशेषतः चॅम्पियन्स ट्रॉफीच्या आधी. या बदलाचा रोहितला फायदा झालाय का? असं विचारलं तर पूर्णपणे 'हो' असं म्हणता येणार नाही.
चॅम्पियन्स ट्रॉफीनंतर रोहितने २४ वनडे मॅचेस खेळल्या आहेत. यात त्याने १०६१ रन केलेत. त्याची सरासरी ४६ आहे आणि स्ट्राईक रेट १०० च्या आसपास आहे. इथे सर्वात मोठा बदल म्हणजे रोहित प्रत्येक इनिंगमध्ये जे बॉल खेळतोय, त्याची सरासरी वाढली आहे. २०२५ पासून ते കാര്യवट्टम वनडेपर्यंतचे आकडे पाहिले, तर तो एका इनिंगमध्ये सरासरी ४४ बॉल खेळतोय. २०२३-२४ मध्ये हे प्रमाण ३९ बॉल होतं आणि तेव्हा त्याने १२० च्या स्ट्राईक रेटने १४१२ रन केले होते.
स्टाईल बदलल्यानंतर रोहितसमोर एकच मोठं आव्हान आहे, ते म्हणजे मिळालेल्या सुरुवातीचं मोठ्या स्कोअरमध्ये रूपांतर न करता येणं. चॅम्पियन्स ट्रॉफीनंतर वनडेमध्ये रोहित फक्त एकदाच १० रनच्या आत आऊट झालाय. तो स्ट्रगल करतानाही खूप कमी वेळा दिसतो. तो चांगल्या रिदममध्ये येतो, सेट होतो आणि मग आऊट होतो. इथे एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे की, रिस्क कमी केल्यामुळे रोहितच्या इनिंगमध्ये डॉट बॉल वाढतात आणि ते कव्हर करण्यासाठी तो एरियल शॉट्स खेळायला जातो.
गोष्टी समजून घेण्यासाठी आपण കാര്യवट्टम वनडेचं उदाहरण घेऊ. तिथे रोहित शुभमन गिलपेक्षा खूप चांगल्या फ्लोमध्ये बॅटिंग करत होता. पण शेवटच्या ११ बॉलमध्ये त्याला एकही बाउंड्री मारता आली नाही. यामुळे त्याने अल्झारी जोसेफच्या ओव्हरमध्ये एरियल शॉट्स खेळण्याचा प्रयत्न केला. वेस्ट इंडिजने लावलेला हा ट्रॅप होता आणि रोहित त्यात बरोबर अडकला. रोहितला मिळणाऱ्या सुरुवातीचा त्याने योग्य वापर करणं गरजेचं आहे. विशेषतः जेव्हा वनडे वर्ल्ड कप जवळ आलाय आणि यशस्वी जयस्वाल टीममध्ये येण्यासाठी वाट बघतोय.
