
बंगळुरुचं कौतुक करणारे जेवढे आहेत, तेवढेच नावे ठेवणारेही. तरीही जाणूनबुजून किंवा नकळत हे शहर आपल्याला काहीतरी नवीन देतं, जगायला शिकवतं. दुसरीकडे इथलं ट्रॅफिक आणि महागडी जीवनशैली आपलं आयुष्य नकळतच गुदमरून टाकते. म्हणूनच बंगळुरु सोडूनही जाता येत नाही आणि इथे राहणंही कठीण जातं, अशा असंख्य लोकांची ही स्टोरी आहे. ही फक्त कहाणी नाही, तर एक कटू व्यथा आहे.
लाखो तरुणांच्या स्वप्नांना पंख देणारी ही कर्मभूमी. नोकरी, करिअर, चांगला पगार आणि आधुनिक जीवनशैली देणाऱ्या या महानगरात दररोज जगणं हे एक आव्हान असलं, तरी सण-उत्सव येतात तेव्हा हे शहर सोडून आपल्या गावाकडे जाणं हे दुसरं मोठं धाडस असतं. बंगळुरुत राहणंही कठीण, बंगळुरु सोडून जाणंही कठीण, ही गोष्ट दिवाळीच्या दिवसांत १०० टक्के खरी ठरते.
दिवाळीच्या सुट्ट्या लागताच शहराच्या बाहेर पडणाऱ्या मुख्य रस्त्यांवर, जसं की मॅजेस्टिक, सॅटेलाईट बस स्टँड, गोरगुंटेपल्या, के.आर. पुरम आणि नाईस रोडवर गाड्यांच्या रांगाच रांगा दिसतात. तासनतास ट्रॅफिकमध्ये अडकणं, खासगी बसेसना दुप्पट भाडं मोजणं आणि बससाठी रस्त्यावर तासनतास वाट पाहणं, हे प्रत्येक प्रवाशासाठी नरक यातनांसारखं असतं.
कितीही भयंकर ट्रॅफिक असू दे किंवा बस न मिळण्याची चिडचिड असू दे, यापैकी कोणतीही अडचण गावी पोहोचण्याची ओढ थांबवू शकत नाही. आठवडाभर लॅपटॉप, डेडलाईन्स आणि यांत्रिक आयुष्यात अडकलेल्या आयटीयन्स आणि कर्मचाऱ्यांच्या डोळ्यांसमोर एकच दृश्य तरळत असतं, ते म्हणजे जन्मभूमीतील घर. अंगणात आईने लावलेल्या दिव्यांच्या रांगा, घरभर पसरलेला पारंपरिक फराळाचा सुवास आणि बालपणीच्या मित्रांसोबत वाटून घेतलेले हास्य, हे सगळं प्रत्येक त्रास विसरायला लावतं.
बंगळुरु हे प्रत्येकाला आश्रय देणारं शहर आहे. इथलं हवामान आणि नोकरीच्या संधी आपल्याला या शहराच्या प्रेमात पाडतात यात शंका नाही. पण जेव्हा सण येतो, तेव्हा मात्र गावच्या मातीचा गंध आणि आईच्या मायेची ओढच जिंकते. शहराच्या गोंधळापासून दूर गावच्या शांत वातावरणात घालवलेले ते काही दिवस मनाला आणि जीवाला नवसंजीवनी देतात.
दिवाळीचा प्रवास हा केवळ एक प्रवास नाही, तर तो प्रत्येक कानडी माणसाचा भावनिक संवाद आहे. कितीही कसरत करून, ट्रॅफिक पार करून गावचा उंबरा ओलांडल्यावर मिळणाऱ्या मनःशांतीची तुलना जगातल्या कोणत्याही आलिशान सुविधेशी होऊ शकत नाही.